Welkom

Welkom op de blog over het nieuwe boek van Francine Mestrum, 'Ontwikkeling en Solidariteit'. Hier kan U alle opmerkingen en ideeën kwijt in verband met ontwikkeling, ontwikkelingssamenwerking, armoede, millenniumdoelstellingen, fiscale paradijzen, internationale handel, schuldenlast en belastingen.







dinsdag 7 september 2010

Ook moe van het wachten?

Ook moet van het wachten op armoedevermindering? Het is begrijpelijk, maar er is hoop.
Op vrijdag 3 september werd in Genève het nieuwe verslag van UNRISD (VN Onderzoeksinstituut voor sociale ontwikkeling) over armoede en ongelijkheid voorgesteld. Alweer een nieuw verslag! We hebben toch al de recente verslagen van de Wereldbank, UNDP (VN Ontwikkelingsprogramma) en de VN zelf over de millenniumdoelstellingen? Wat valt er nog te vertellen?

Heel veel, zo blijkt. En heel andere dingen. Dit onderzoek is het resultaat van 4 jaar werk met 125 onderzoekers in 40 landen. Alles is nog steeds een gevolg van een eerste verslag dat in 1995 werd uitgegeven, ‘States in Disarray’, over de gevolgen van de mondialisering. Het thema laat de onderzoekers niet los.


De bedoeling van dit nieuwe onderzoek was nagaan waarom de armoede maar niet wil verminderen, ondanks de grote prioriteit die eraan gegeven wordt. En na te gaan waarom sommige landen toch wel enig succes hebben? En uiteraard ook uit vinden wat er dan wel moet gebeuren om tot een werkelijk wereldwijde uitroeiing van de armoede te komen.

De grote instellingen, aldus de onderzoekers, blijven inflatiebestrijding als prioriteit zien, en dat verhindert openbare investeringen en op die manier ook groei. Bovendien worden de overheidsbestedingen zo gestructureerd dat alleen een ‘targeted’, een doelgericht beleid voor arme mensen mogelijk is. En ze hebben helemaal geen idee van welk beleid er nu precies nodig is om de armoede echt aan te pakken. Vrij vertaald betekent dit: met een neoliberaal beleid kan je de armoede niet verminderen.

Want kijk, er is géén bewijs dat de armoede vermindert met zogenaamd ‘goed bestuur’. Er is géén bewijs dat micro-kredieten de armoede verminderen. Er is géén bewijs dat eigendomsrechten de armoede verminderen. Er worden zoveel ‘waarheden’ verkondigd die gewoon niet kloppen.

UNRISD pleit in eerste instantie voor een universeel en transformatief sociaal beleid. Transformatief betekent dat het moet bijdragen tot een economische en maatschappelijke herstructurering met een uitbreiding van de productiecapaciteit. Dat het moet gepaard gaan met productieve werkgelegenheid. En dat het voor iedereen moet gelden, aangezien een selectief en doelgericht armenbeleid in landen met meer dan 50 % armoede totaal geen zin heeft.

Een universeel sociaal beleid is volgens de academici en de hoge ambtenaren die op deze studiedag het woord voerden de hoeksteen voor het heropbouwen van de staten. Ik wil daaraan toevoegen: samen met rechtvaardige belastingen.

Met de armoedebestrijding zitten we al twintig jaar op het verkeerde pad, aldus diverse sprekers van het South Center, van UNDESA (Economische en sociale zaken), UNCTAD (VN conferentie voor handel en ontwikkeling) en van UNRISD. De PRSP’s (de armoedestrategieën die de Wereldbank en het IMF opleggen) zijn niets meer dan de structurele aanpassingsporgramma’s in een nieuw kleedje. Het doel moet ontwikkeling zijn, en niet armoedebestrijding.

Belangrijk hierbij is echter de vaststelling dat er stilaan maar zeker een convergentie groeit tussen de visies van diverse VN-instellingen: UNDESA, UNCTAD, CEPAL, UNRISD en in zekere zin ook UNDP en ILO.

Allemaal pleiten ze voor een universele sociale bescherming, voor een sociaal beleid dat hand in hand gaat met het economisch beleid, voor meer beleidsruimte voor arme landen, voor een heterodox macro-economisch beleid, voor een ontwikkeling van de productiecapaciteit en voor werkgelegenheid. Kortom, ze pleiten voor economische en sociale ontwikkeling die twintig tot dertig jaar lang hebben stil gelegen. We worden echter zoet gehouden met millenniumdoelstellingen.

De extreme armoede? Ze is in zwart Afrika tussen 1981 en 2005 verdubbeld! Bovendien, wie durft beweren dat we in een rechtvaardige wereld zullen leven als er slechts een klein miljard in plaats van anderhalf miljard extreem arme mensen zijn?

De convergentie bij de VN-organisaties is een echt goede zaak die hoop biedt op een betere toekomst. Natuurlijk, macht hebben zij niet. De macht is in handen van de Wereldbank en het IMF. Maar het zou alvast helpen mochten de sociale bewegingen en ngo’s tenminste de goede kaart trekken en ophouden met wachten op de millenniumdoelstellingen. Er is zo veel meer en beter te doen!

Francine Mestrum

http://www.globalsocialjustice.com/

http://ontwikkeling-en-solidariteit.blogspot.com/





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen